حس اول

درد وآرامش

taburiss — Mon, 19 May 2008 05:03:18 GMT

با احترام به بانوي درد وآرامش،فاطمه

باز زانو زده است بر درگاه ، ـ برده درماندگي امانش را ـ

شاعري كه دوباره آمده تا پر كني از غزل دهانش را

چيزي از در نمانده اما من پشت اين چار چوب خون آلود

آنقدر ضجه مي نويسم تا ، از شما بشنوم ،بخوانش را

آه بانوي درد و آرامش ، نوزده قطره اشك در آتش

دردتان را چگونه شرح دهم نه ندارم دل وزبانش را

تو همان آسمان سرخي كه سقط كرده ستاره اي را يا

سر بريده ست دست شب از يك صبح تا ظهر كهكشانش را

□

ديدي از پرده جمع كفتاران ،شير را دست بسته مي بردند

در شكست و شكسته ديد و شكست ، پهلوان تو پهلوانش را

□

قطره اي خون چكيد بر مسجد معجرت را كشيدي و سقف...

آه چيزي نمانده بود خدا بر زمين كوبد آسمانش را

□

روبرويت نشسته اكنون مرد ، دستهاي زمخت و لرزانش

بين قرآن و ذوالفقار دو دل ،تا كدامين كشد عنانش را

سخت پيچيده در جنون اما با تمام ابهت اش كافي است

لشكر بوسه ي تو بگشايد كشور چين ابروانش را

آه اما بر آن لبان كبود ، ناي لبخند بيصدا هم نيست

زخم و آتش گرفته بود از او آخرين قطره ي توانش را

شهر در بهت ياس سر گردان ، بر لبش "ارجعي الي ربك"

شهر در بهت ياس سر گردان ،شهر پس داد امتحانش را

پیوند برعکس

taburiss — Sun, 17 Feb 2008 14:11:18 GMT

۱ـ سلام

۲ـ بی مقدمه صرفا جهت اعلام اینکه هنوز زنده ام با این غزل

۳ـ استاد محمدبهرامی اصل(عاصی تبریزی)هم به جمع وبلاگ نویسان

پیوست به این آدرس سر بزنیدو... http://mohamadasi.blogfa.com

...............................................

چسبیده ام بر سقف شب بی بند برعکس

امشب زمین وآسمان هستند بر عکس

چسبیده ام بر سقف شب توی اتاقی

که هرچه در آن هست را کردند بر عکس

از آسمان واژگون در حوض مشتی ماه وستاره باز

می تابند بر عکس

افتاده ام از قاب عکس روی دیوار

روی لبم خشکیده یک لبخند بر...عکس

(گند)یدن من را زمان اعلام می کرد

با (دنگ)ودنگ ودنگ با این گند بر عکس

امشب دهانم حیرتی سرباز کرده ست

که چند بطری را درآن کردند بر عکس

سرگیجه درسرگیجه درسرگیجه ام ودور سرم

اشیاء می رقصند بر عکس

در گریه ولبخند خود فهمیدم امشب

که گریه لبخنداست یک لبخند برعکس

حالا درختی خشکم ونجار هستی

براستخوانم می کشاندرنده بر عکس

چون سرو دستان دعایم بی ثمرماند

چون بید مجنون بستم این پیوند بر عکس.

یا حق.

اولین حبه

taburiss — Tue, 20 Nov 2007 17:52:18 GMT

الف ـ سلام

ب ـ بی مقدمه از تمامی دوستانی که در طول این چند ماه راه اندازی جشنواره ی خط سوم نتوانستم جواب محبتهای شان را بدهم عذر می خواهم .

م ـ از تمام دوستانی هم که به این حقیر ومهمان نوازی تبریز اعتماد کردند وبا آثار ارزشمندشان دبیر خانه ی خط سوم را یاری کردند وهمچنین دوستانی که با انعکاس خبر جشنواره مارا یاری نمودندصمیمانه قدر دانی می کنم وامیدوارم ...

ع ـ این غزل در مشهد وقتی (ائل یار)را برده بودم برای دستبوس ضامن اتفاق افتاد در بالکن هتلی که هیچوقت فراموش نمی کنمش ....(بعد ازآن هیچ ندانم که چه ساقی بنمود/آنقدر هست که هی جام شراب آمدو رفت.)

.................................

اولين حبه را كه مي خوردي كفر مي رفت تا اذان بدهد

دست شيطان به تيغ زهر آگين فرق خورشيد را نشان بدهد

اولين حبه را كه مي خوردي (ابن ملجم ) به قصر وارد شد

دست بر شانه ي خليفه نهاد تا به بازوي او توان بدهد

دومين حبه زير دندانت له شد و قطره قطره پايين رفت

كه از آن ميزبان بعيد نبود شهد اگر طعم شوكران بدهد

دومين حبه را كه مي خوردي (جعده) هم در كنار (مامون) بود

جگري تكه تكه مي شد تا تشتي از خون به قصه جان بدهد

سومين حبه بود كه انگار جگرت داشت مشتعل مي شد

تشنه ات بود و اين عطش مي خواست پرده ي ديگري نشان بدهد

قصر در لحظه اي بيابان شد ، ماه افتاد و نيزه باران شد

پدرت نيزه اي به گردن كرد ، تا سرش را به آسمان بدهد

سومين حبه را فرو بردي از نديمان يكي به (مامون) گفت :

شمر اذن دخول مي طلبد تا به تو نامه ي امان بدهد

چارمين حبه خم شدي از درد سر به تعظيم دوست زانو زد

مرد تسليم را همان به كه كمرش را رضا ،كمان بدهد

ديدي از پشت پرده جدت را كه سر از سجده بر نمي دارد

بعد از در (هشام ) وارد شد تا سلامي به ديگران بدهد

پنجمين حبه پرده هايي كه ، حايل مرگ و زندگي بودند

پيش چشمت كنار مي رفتند تا حقيقت خودي نشان بدهد

سينه سرشار علم يافته شد ، ذره ذره جهان شكافته شد

پنجمين قاتل از در آمد تا ، رنگ ديگر به داستان بدهد

آه از اين داستان حزن انگيز ، مرگ اين كهنه راوي صادق

قصه اي تازه با تو خواهد گفت زهر اگر اندكي زمان بدهد

توي آن پنجه ي سبك بارت خوشه از بار زهر سنگين بود

مثل بار رسالت جدت كه بنا بود يادمان بدهد ،

كه حقيقت چگونه باطل شد ، اصل مان را چه سان بدل كردند

پايمان را در اين سرابستان دست يك پاي راهدان بدهد

بعد ( منصور ) نيز وارد شد

هفتمين حبه را فرو بردي ، ناگهان با اشاره ي پدرت

سقف زندان شكست تا سرداب جاي خود را به كهكشان بدهد

قفل و زنجير و دست و گردن و پا ، اوج پرواز را طلب مي كرد

آسمان نيل بود او ( موسي ) زهر فرعون اگر امان بدهد

هفتمين حبه ،هفتمين خان بود، قصر دور سرت به رقص آمد

سقف تسليم شد كنار كشيد تا به پروازت آسمان بدهد

تو پريدي به پيشواز خطر ، مثل (مامون ) به پيشواز پدر

بعد (هارون ) به قصر وارد شد تا پسر نزدش امتحان بدهد

هشتمين حبه ، نه نمي دانم مرگ با چند قطره جرات كرد

درد با چند بوسه راضي شد تا به معراج نردبان بدهد

تو قفس را شكستي و در عرش پدرت ،هشت حبه ي انگور

در دهانت نهاد تا خبر از خلوت روضه الجنان بدهد

در كنار شكسته ي قفس ات چند سگ توي قصر زوزه كشان

چكمه هاي خليفه ليسيدند ، تا به آن جمع استخوان بدهد

قاتلان تو و نياكانت جسدت را نظاره مي كردند

باز هم در سپيده اي تاريك ، كفر مي رفت تا اذان بدهد

□□□□□

قرن ها بعد ، بعد از آن قصه ، در غروبي غريب و خون آلود

از تب زخم بچه آهويي ، بيصدا بر در حرم جان داد.

نخستین بار گفتش کز کجایی

taburiss — Wed, 01 Aug 2007 07:39:18 GMT

۱ـ سلام

۲ـ بگذار همه چیز اتفاق بیفتد تا چیزی برای گله کردن داشته باشی چیزی برای اهمیت دادن وچیزی برای اهمیت ندادن بگذار همه چیز اتفاق بیفتد وقتی قرار نیست چیزی اتفاق بیفتد زیبایی زندگی به همین است به چیز هایی که نداردمثل خود زندگی که وجود ندارد.

۳ـ در هفته های گذشته مسائلی سعی کردند ایجاد شوند که...به قولی دوستی(مه فشاند نور وسگ عو عو کند.)

۴ـ نمی توانم بگویم با غزل بروز شده ام که متنی را که پایین من خوانید نمی توان غزل نام نهاد که خود از مخالفان این دستکاری ها در فرم غزل هستم نامی هم ندارم برایش لذا فعلا فقط متن نام داردیا چیزی شبیه غزل

۵ـ غزل محض اینبار با مطلبی در باره ی سلمان هراتی وچند نمونه از

شعرش بروز است www.saav.blogfa.com

۶ـ بعدازماهها پیگیری وبه لطف زحمات ریاست محترم سازمان فرهنگی هنری شهرداری تبریز اولین جشنواره ی سراسری شعر خانه ی شاعران تبریز (خط سوم)به مر حله ی اجرا رسید علاقمندان به شرکت در جشنواره می توانند اطلاعات لازم را در آدرس اینترنتی زیر ملاحظه فرمایند:

www.khattesewom.blogfa.com

7_امشب صدای تیشه از بیستون نیامد

شاید به خواب شیرین فر هاد رفته باشد.

...................................................................

۱- كوه مي كشيد پاي مرد را به سوي خويش

مرد مي رسيد روبه روي جستجوي خويش

لخته هاي خاطرات را مذاب كرده بود

مثل كوه انفجار مي تنيد، توي خويش

رفته بود در درون خود پي گذشته ها

خاطرات، خاطرات تلخ و شيرين، شيرين، شير ...

*****

2_(نخستين بار گفتش كز كجايي؟ / بگفت از دار ملك آشنايي

بگفت آنجا به صنعت در چه كوشند؟ / بگفت اندَه خرند و جان فروشند

بگفتا جان فروشي در ادب نيست/ بگفت از عشق بازان اين عجب نيست

بگفتا دل ز مهرش كي كني پاك ؟ /بگفت آنگه كه باشم خفته در خاك.)*

*****

3_مرد تيشه‌اي شد و پريد در گلوي كوه

كوه

باز

پرت

كرد

مرد را

به سوي

خويش

مرد رفت و روي سنگ قبر نيمه كاره اش...

پرت شد ميان دست هاي مرده شوي خويش

باز هم عقب تر آمد و به كودكي رسيد

سرگذاشت پشت دايه اي كه موج موي خويش را سپرده بود

دست بادهاي بي خبر

ناگهان سكوت و كوه و تيشه را سري شكست،

سري شكست،

سري ...

*****

4_پلك هاي بسته اي دوباره باز مي شدند

مرد مي رسيد روبه روي روبه روي خويش

انتهاي ردپاي درهمي دولخته خون

زير پلك چشمه اي چكيده بود روي خويش

مرد ردپاي رفته را دوباره بوكشيد

تا رسيد روبه روي يك جنازه، توي خويش

مرده روي تيشه اي تنيده بود « شير ...» بعد

خواب رفته بود روي دست مرده شوي خويش

مرده با دو حرف مانده نوشته اش

مثل خون لخته مانده بود در گلوي خويش

*****

چند لحظه بعد نقش دختري بروي كوه

مي گريست بي صداوبيستون...

بهمن 79

*(نظامی گنجوی.منظومه ی خسرو شیرین)

من یک حصارم...

taburiss — Sun, 27 May 2007 14:55:18 GMT

۱ـسلام

۲-حرفی برای این پست ندارم گفتنی ها کم نیست...

۳ـوبلاگ غزل محض را هم با مطلبی در باره ی مفتون امینی بخوانیدو...

www.saav.blogfa.com

4ـاین غزل...این غزل درغزل ....

وقت است برخیزی ستون آسمان را بشکنی

حد مکان را رد کنی.ظرف زمان را بشکنی

خشکیده در بغضت گلو برخیزو خنجررا بکش

آنقدر بر حلقت بزن تا استخوان را بشکنی

از نو روایت کن به خود در قصه شخصیت بده

وقت است با یک ضربه خط داستان را بشکنی

بر نردبان شعر من بر پله ی آخر بایست

آنقدر تقطیعم بکن تا نردبان را بشکنی

این کافه از ظرفیت عصیان تو کوچکتر است

تبریز می ریزد به هم تا استکان را بشکنی

امشب تورا از پنجه ی ائینه بیرون می کشم

اما تو هم باید حصار بین مان را بشکنی

**********

وقت است برخیزی پسر بی آنکه در من بشکنی

آنقدر آوارم کنی تادرمن این تن بشکنی

باید(من)این پاکیزه را تا هرزگی پایین کشی

چون زانوی زن خم کنی چون قیمت زن بشکنی

باید برقصی روی من باید بچرخانی مرا

آری بلرزان سینه را به به چه بشکن بشکنی

من یک سفال قیمتی در خاک تو یک گورکن

باید مرا در ناگهان قبر کندن بشکنی

من لاشه ای گندیده ام در قبر تو دزد کفن

شاید سرم را در جنون نبش کردن بشکنی

یا تیشه ام دردست تو بر کوه نقشی میزنم

تا لحظه ای که تو سرت را با سر من بشکنی

من یک حصارم می توان از روی آوارم گذشت

من یک درم که می توانی جای بستن بشکنی

**********

وقت است برخیزی ستون آسمان را بشکنی

ظرف زمان را پر کنی حد مکان را بشکنی

در ظلمت من گم شدی گویی که در شب سایه ای

من روبه خورشیدم بزن این(شانه دان)* را بشکنی

***********

صبح است برمی خیزد از زانوی خوابی خوش زنت

واز تو می خواهد که خط داستان را بشکنی

بربسترش مردیست با آئینه هم بستر شده

بر بسترش مردی...که از تو خواست ان را بشکنی

5ـیا حق

*اشاره ایست به بیتی از خاقانی(من نصیبه ی زان جهان این شانه دان آورده ام)

فروردین عزیز

taburiss — Thu, 08 Mar 2007 22:52:18 GMT

۱ـسلام سال نو مبارک وایام به کامتان

و...

دوغزل که اولی خیلی قدیمی ودومی کمی به اکنون نزدیکتر است

غزل۱

در فصل بي تلاطم و مسموم بادها

آتشفشان سروده ام از انجماد ها

همچون صفير صاعقه از راه مي رسم

دروازه باز مي كنم از انسدادها

عمري است مرگ را به تمسخر گرفته ام

از ياد برده اند مرا زنده يادها

چون مار زخم خورده به خود پيچ مي خورم

تعظيم مي كنند به من گردبادها

وقتي كه من جوانه زدم ميخكوب شد

قانون جنگ و حادثه بر سنگ مادها

من هفت پشت خنجر نامرد خورده ام

نامرد كرده اند مرا اعتمادها

خود را ميان سايه خود جمع كرده ام

تفريق كرده اند مرا اتحادها

****

اكنون گمان مبر كه به پايان رسيده ام

بنگر شكوه رويش خورشيد زادها !

بنگر تمام دفترم آتش گرفته است

آتشفشان سروده ام از انجمادها.

غزل۲

ذهن اين مرد بيراهه را باز لشگري واژه سرکش گرفته ست

جاده دردود پيچيده درهم جاده انگار آتش گرفته ست

اين منم مرد بي فصل وتاريخ باغ خشكيده اي لاي تقويم

كه در آغاز ارديبهشتي آذري برگ وبارش گرفته ست

رو به تاريكي انداختم تير غافل از اينكه در صلب تاريخ

باز هم شهوتي (بومرنگ)ي چاره از تير وآرش گرفته ست

مي روم روي اين فرش قرمز رو به تاريكي هر چه دامن

پشت سر قصر نيرنگ تان را بوي پاي سياوش گرفته ست

مي وزد در من ومي وزاند شعررا اين جنون هميشه

روح وجسم مرا اين دوحس اين( لف ونشر مشوش) گرفته ست

آنچنان عفت واژه هارا لكه برفحش بستم كه انگار

روسپي خانه اي در دهانم نا گهان در خود آتش گرفته ست

¤¤¤¤¤¤¤¤¤

در من امشب پلنگي جهيده است رو به حیثیت كهكشان ها

در من امشب همه بركه هارا جذر ومد توحش گرفته ست.

۷ـیا حق

سو مین قطره ی خون...

taburiss — Fri, 19 Jan 2007 10:43:18 GMT

1 سلام به اين زودي قصد بروزكردن نداشتم اما همه چيز براي من يا خيلي دير اتفا ق مي افتد يا خيلي زود به اين زودي محرم از راه رسيد وما بايد اين مجلس رقص پست قبلی را تعطيل كنيم.چشم باز مي كني چند دليل كوچك وبزرگ دور وبرت را مي گيرند ومجبوري چيزي بنويسي يا چيزي را خط بزني

2 حس اول الان تقريبا يك ساله است در اين مدت با خيلي ها آشنا شدم به خيلي ها نزديك واز خيلي ها دور شده ام دوستاني پيدا كرده ام كه هر گز...بحث هاي فراواني در گرفته است كه گاها خيلي چيز ها ياد گرفته وگاها بي هيچ نتيجه اي تمام شده است همه ي اين اتفاقها وقتي كنار هم جمع مي شوند هر چه قدر هم كه دلت گرقته باشد مجبورت مي كنند كه اين راه را ادامه دهي نمي دانم كي ميرسد كه براي تك تك دوستان كامنت خدا حافظي بگذارم اما به هر حال اگر هم برسد آن خداحافظي ارتباطي را قطع نخواهد كرد .چه قضيه از يك ارتباط صرف وبلاگي فراتر رفته است

3 اين روزها خبر هاي خوشي از سازمان فرهنكي هنري شهرداري تبريز بگوش مي رسد انجمن وبلاگ نويسان تبريزتا سيس شده است مسابقه وبلاگ نويسي محرم هم داريم تحت عنوان( گريه در فضاي مجازي )كه به زودي اعلام مي شود دكتر (نوين)شهر دار تبريز هم در جلسه انجمن رسما وبلاگ نويس شدنش را اعلام كرد و....خدا آخرش را به خیر کند

۴ تا چند سال پيش محرم براي من مفهومي نداشت چون تا چيزي را نمي ديدم باور نمي كردم تا اينكه...(بگذار اين ماههاي حرام بگذرد)

۵ چندين باربا چند تن از دوستان بحثي پيش آمد پيرامون( زبان وفضا)ي شعرواينكه ايندو در برخي از كارهاي من بيشتر به كلاسيك نزديكترند تا...هميشه براين عقيده بوده ام كه همه چيز را در شعرسوژه ي آن شعر تعيين مي كند و...شايد اين نا پرهيزي وسه غزل دريك پست كه نتيجه ي تشنج هاي متفاوتي هستند اين بحث را تمام كند.

۶ یا حق

خط اول

يك ميز كج دو صندلي كهنه، فنجان سرد، چاي پلاسيده

يك داستان شروع زن و مردي لاي كتابهاي پلاسيده

دو غار در دو كوه تب آلوده دو اتفاق در پي افتادن

يك راه گيج ومحو شده در متن، دو شانه يك رداي پلاسيده

دو صندلي كمي به جلو رفتند، بر هر كدامشان جسدي لم داد

مرد از شروع قصه سخن مي گفت، زن بر لبش« پلا» ي پلاسيده ...

كه داستان به صفحه بعدي، رفت توي همان دو غار كه حرفش بود.

پژواك بی صدای« كجا هستيم» در بهت آن فضاي پلاسيده

خفاشهاي له شده را رم داد، يك اتفاق روي زمين افتادو

متصل شدند همديگر ...

پاي دو ردپاي پلاسيده.

********

زن دست مي كشيد به متن مرد و مرد در تصور يك زن بود

يك زن كه تن ندارد و مي رقصد بر روي ساقهاي پلاسيده

زن خواب ديده بود كه مي رقصيد در زير پاي او سر مردي بود

بيدار شد، در آينه مردي ديد، با دست كنده، پاي پلاسيده

انگشتهاي مرد به آرامي رفتند از تصور زن بالا

زن را ورق زدند كتابي بود با فرم و محتواي پلاسيده

انگشتهاي مرد به آرامي رفتند از تصور زن بالا

دوکوه خیس بود وبذاقی سرد .برقله کوهپایه پلاسیده

*********

زن انتهاي قصه خود را خواند مردي درون آينه جان مي داد..

: صدسال مي شود كه تو در زير اين سايه كرايه پلاسي ...

د يالا بلند شو برواز اينجا بوي تنت گرفته هوايم را

اصلا نگاه كن به سر و وضعت، اين لاشه لايه لايه پلاسيده...

روح مرا زباله نشين كردي از دست توست هر چه كشيد اين متن

بايد تو را كشيد و بدور انداخت، دندان آسياي پلاسيده...

*********

بغضي چكيد روي زمين افتاد، مردي كه باز راه گلويش را...

باران گرفته بود.... و مي باريد. آنوقت يك بلاي پلاسيده از داستان گذشت، و پس از چندي بر روي آن دو صندلي لرزان دو اسكلت مكيده شده بودند ديگر در آن دو جاي پلاسيده نه كوه بود نه غاري نه دستي كه داستان بنويسد و راهي كه مانده بود لگد مي خورد...

زير دو ردپاي پلاسيده.

********

زن گفت: شعر ترس فرح بخشي است عصيان دردهاي نياسوده

شيطان كوچكي ايست كه مي رقصد در ذهن واژه هاي پلاسيده.

خط دوم

اول تو در من آمده بودي به ديدنم

گفتي «اذان» بگوشم و ديدي شنيدنم

در شيرخوارگي من و سينه تو بود

كندوي شير تازه و حرص مكيدنم

گفتي بتن، تنيدم وگفتي پريدن است

پايان سبز پيله بر اين تن تنيدنم

احساس مي كنم كه به پروانه مي رسم

اي خوش چماندن تو واي خوش چميدنم

اي تن ببين كه پرچم تسليم مي شود

رنگ پريده ي تو به رنگ پريدنم

در كام شب زبان من آتش گرفته است

شمعم كه در تدارك سرخ دميدنم

پس بنگر آفتاب خروسك گرفته را

شمعي شده است در سحر سربريدنم

امروز من نه آن من ديروزي ام كه بود

چنگي دريده بودم چنگ دريدنم

********

مي دانم آفريده دست توام ولي

دستي بده بر اين هوس آفريدنم

يوسف اگرچه نيستم، اما تو داده اي

بازار مصر و ثروت يوسف خريدنم

كال توام كه چيدن هر سيب در بهشت

موكول گشته است به فصل رسيدنم

از من بگير برف وسر كبكي مرا

پس ابرو آسمان بده بر سر كشيدنم

اي راز هفت بند كه هفت بندمي

اي خوش چماندن تو واي اي خوش چميدنم.

خط سوم(تقدیم به حسین جنون خدا)

از گلوپاره ی حق حق « هو» سومين قطره خوني اي مرد

پنجمين نقطه ی سرخ عشقي، در جهاني چنين زرد در زرد

هفت دريا تركمرده ی توست، گوشه ی داد، در پرده ی توست

آسمان هم زمين خورده ی توست، روح عصيانگر كهكشانگرد

اولين ضربه... مهراب گلگون، دومين جرعه ...تشتي پر از خون

و تو مجنون مجنون مجنون، آه اي مرد، اي مرد، اي مرد

اي سرافراز گردن كشيده واي رها در رها وارهيده

و اين حيات حقير خميده، استخوانسهم سگهاي ولگرد

مست بند فسون خدايي، خشم وشمشير و خون خدايي

جلوه اي از جنون خدايي، بوسه اي آتشين بر لب درد

خون و لبخند و قران لب تو، سرخ سيراب عطشان لب تو

خيزران بوس پيمان، لب تو آب را تشنة تشنگي كرد

حجله اي مست وصلي نهاني، مادري ضجه پوش جواني

آنطرف تير خورده كماني، آهوان تشنه، صحرا پر از گرد

نيزه هايي كه خصم تو بودند ظهر اندر طلسم تو بودند

بعد از شوق جسم تو بودند، جاي جسمي كه... شاعر نه،برگرد.